Dutch Mountains form the core of my practice. They emerge from an apparent paradox: the depiction of mountains within a landscape that is geographically flat. I approach this paradox as an inquiry into perception, imagination, and time. Dutch Mountains are not topographical objects, but mental landscapes that take shape in the encounter between looking and thinking. Within the tradition of landscape art, I position my work deliberately outside the representational. Where the classical landscape offered order, horizon, and recognition, and the romantic landscape emphasized the sublime, Dutch Mountains explores the landscape as experience: fragmented, reduced, and open. The works consist of monochrome fields, minimal shifts, and subtle linear structures that evoke mountain massifs without explicitly depicting them. Here, landscape appears as potential rather than image. In my work, time seems suspended. Time is not conceived as measurable progression, but as duration; meaning is not fixed, but deferred; the work exists not primarily as an object, but as a virtual space activated by the viewer. Silence, reduction, and absence do not function as emptiness, but as active conditions for experience. Dutch Mountains invites a mode of looking defined by slowness and attention. The work completes itself in the gaze: in the moment when the landscape is no longer recognized, but experienced. DutchMountains vormen de kern van mijn werk. Ze ontstaan ​​uit een ogenschijnlijke paradox: de afbeelding van bergen in een geografisch vlak landschap. Ik benader deze paradox als een onderzoek naar perceptie, verbeelding en tijd. Dutch Mountains zijn geen topografische objecten, maar mentale landschappen die vorm krijgen in de ontmoeting tussen kijken en denken. Binnen de traditie van de landschapskunst positioneer ik mijn werk bewust buiten de figuratieve kunst. Waar het klassieke landschap orde, horizon en herkenning bood, en het romantische landschap het sublieme benadrukte, verkent Dutch Mountains het landschap als ervaring: gefragmenteerd, gereduceerd en open. De werken bestaan ​​uit monochrome vlakken, minimale verschuivingen en subtiele lineaire structuren die bergmassieven oproepen zonder ze expliciet af te beelden. Hier verschijnt het landschap als potentie in plaats van als beeld. In mijn werk lijkt de tijd stil te staan. Tijd wordt niet opgevat als meetbare voortgang, maar als duur; betekenis is niet vaststaand, maar uitgesteld; het werk bestaat niet primair als object, maar als een virtuele ruimte die door de kijker wordt geactiveerd. Stilte, reductie en afwezigheid functioneren niet als leegte, maar als actieve voorwaarden voor beleving. Dutch Mountains nodigt uit tot een manier van kijken die wordt gekenmerkt door traagheid en aandacht. Het werk voltooit zichzelf in de blik: in het moment waarop het landschap niet langer wordt herkend, maar ervaren.